Column

1984

Een column door Geert Neirynck

Net op de dag, 21 jaar terug, dat de Duitsers lieten zien één volk te zijn en de arbitraire scheiding viel onder druk van het volk, wordt in Brussel een rapport voorgesteld over intercultureel samenleven. Een nieuw hoogtepunt in de culturele verdwazing met daarin aanzetten die we allemaal kennen. Een nieuw fascisme in naam van de verdraagzaamheid. Een fascisme dat de staat gebruikt tegen ons verleden.

Winterfeest. Niet schrikken: dat is tegenwoordig de term die in een aantal Engelse steden wordt gebruikt om het feest dat vroeger gekend was als Kerstmis te benoemen. En de moslims niet te choqueren blijkbaar. Of hoe we zelf onze tradities verknoeien. Want eigenlijk is dit feest van oorsprong heidens  en zoals zoveel dingen overgenomen door het christendom. Die boom – met of zonder stal – is dus veel ouder dan sommige mensen wel beseffen.

Maar hoe lang zullen onze tradities nog stand houden?

In Brussel organiseert  ‘La Pensée et les hommes’, een vrijzinnige vereniging, een colloquium over “hoe omgaan met een meerderheid aan moslims in Brussel  in 2030: hoe ons klaar maken om beter samen te leven“. Tot zover de vaststelling dat Brussel tegen dan gedomineerd zal worden door een andere religie dan de klassieke. Op amper 70 jaar is Brussel dan geëvolueerd van een Romaans-Europese naar een door de islam gedomineerde stad. Na uiteraard eerst alle Vlaamse elementen uit de stad te hebben gebannen.

Feit is wel dat de titel van het congres benadrukt ‘beter samen te leven’. Vandaag is er een staaltje van hoe dit blijkbaar gezien wordt.

Afschaffing van een aantal ‘kerkelijke feestdagen’ zoals Pasen (eigenaardig genoeg erkennen de moslims ook Jezus Christus als een profeet), Allerheiligen en Hemelvaart. De hoofddoek moet wel toegelaten worden vanaf het 4e middelbaar en ook in publieke functies. Bedrijven die voor de overheid willen werken moeten een quota aan minderheden hebben en straatnamen die minderheden choqueren moeten weg.

Bekijk dat eens.  Enige juiste conclusie is dat de minderheid de meerderheid de wet dicteert. En dat wordt voorgesteld in aanwezigheid van Prins Filip en Joëlle Milquet naar aanleiding van de ‘Rondetafels van de Interculturaliteit’.

Wat krijgen we nog? Internationale feestdagen: die voor de vrouw, tegen racisme (uiteraard) en culturele diversiteit. En twee feestdagen vrij te kiezen.

Uiteraard zit daar het addertje onder het gras: hef de nationaliteiten op en ga internationaal. En haal alles wat een religieuze context kan hebben weg uit het publieke leven. Want, even opvallend, de regionale feestdagen worden vrolijk genegeerd in dit verhaal. Enkel 21 juli, het feest van de de identiteitslozen, wordt nog gevierd. Behalve dan als het om islam gaat. Want hoewel de overheid zelf dus geen religieuze feestdagen meer zou erkennen mogen de islamieten wel hun religieuze identiteit benadrukken in alle functies. Dit lijkt zowat op het gedogen van de religieuze slachtingen voor het offerfeest: een bewust gecreëerde grijze zone. Een zone die men overigens voor het katholicisme niet gedoogt.

En hoe sympathiek het verwijderen van straatnamen (waarom geen beelden overigens?) die minderheden storen ook lijkt, het is een eenzijdige lezing van de geschiedenis en het is een blijvend culpabiliseren van de Europese samenleving. Hebben de Afrikanen nooit beestachtigheden begaan tegen hun eigen bevolking? Was er geen Arabische slavenhandel?  Waarom is ‘onze’ geschiedenis ‘fout’ en de hunne niet?

Natuurlijk is Leopold II geen heilige maar aan dat instituut zal men niet durven raken. Maar wie de geschiedenis van een volk begint te herschrijven gaat op zeer glad ijs. Want wat vandaag nog past, is dat morgen niet meer. Wie bepaalt overigens wat juist is en wat niet? De minderheid?

 

Na het verzet tegen het inschrijven van de Christelijke traditie in de Europese grondwet (waar ik me als agnost in die zin kan in vinden dat dit inderdaad een facet is dat mee vorm heeft gegeven aan onze samenleving, net zoals in de andere wortels ook religies vervat zitten – maar dat weigeren te erkennen is onze wortels van onze samenleving negeren) gaat de afbraak van onze tradities verder.

 

Maar het feit dat én Prins Filip én Joëlle Milquet een voorstelling van een dergelijk rapport bijwonen (de inhoud zullen ze wel op voorhand gekend hebben) is duidelijk: het officiële België heeft zich neergelegd bij een totaal vervreemd Brussel, bij een ontnationalisering van onze samenleving, een herschrijven van de geschiedenis voor zover het de eigen geschiedenis niet raakt en een totale breuk met onze tradities.

 

We hebben ons kapot gerelativeerd in dit land. In functie van ‘het grotere geheel’… Wat zal er nog overblijven binnen vijftig jaar?

 

Het is tijd dat de traditionalisten hun stem terug laten horen en de staat terugnemen. En daarmee bedoel ik niet de sectairen of religieuze fanatici. Wel diegenen die er op staan dat ons erfgoed er is voor de komende generaties. Dat onze tradities vandaag zinvol zijn en niet zomaar mogen opgeofferd worden aan nihilisme of universalisme.

Want illusies moeten we ons niet maken: dit wordt – zij het verdund – de basis van het beleid. Het choquerende zal er wel af gaan, de essentie zal overeind blijven. Het fascisme in een fluwelen handschoen.




Categorie: